Oto instrument: klawiszowy, elektroniczny.
Polecam.
Idealny dla każdego, kto chciałby sobie ponaciskać klawisze tak, żeby było słychać dźwięki.
Niestety ma jedną poważną wadę:
Nie jest mój.
Ja nie mam takiego czegoś, a może bym chciał. I co?
I w tym momencie wpadłem na genialny pomysł.
Co z tego, że nie mam, kiedy wystarczy, że zrobię i będę miał.
Proste, nie?
[No to do roboty!]
No dobra, zaczynamy od klawiszy.
To najważniejszy element, od którego będzie zależała cała reszta.
W końcu, jakby nie patrzeć, klawisze stanowią dość istotną część każdego instrumentu klawiszowego z jakiegoś powodu.
No dobra, ale jak je zrobić?
Długo zastanawiałem się, jak zrobić klawisze tak, żeby były zrobione dobrze.
Aż w końcu trafiłem na inspirację w czasie oglądania filmów na Youtube.
Tutaj, na tym nagraniu, widzimy, jak człowiek z internetu wycina sobie klawisze jako drewniane prostopadłościany,
następnie przewierca je, nabija na prostopadły pręt,
a na końcu zakłada takie sprężynki, które sprawiają że po naciśnięciu klawisza i puszczeniu on wraca tam, gdzie był.
Przecież to jest GENIALNE!
To jest dokładnie to, czego było mi potrzeba.
Tutaj widać, że użyto dość zaawansowanych narzędzi.
Ja mam dużo bardziej zwyczajne narzędzia, ale nie pozwolę, żeby to mnie zatrzymało.
No to chwytam piłę, chwytam sklejkę i do roboty, nie?
No, nie tak prędko. A co z wymiarami?
Jakie powinny być wymiary klawiszy?
Wbrew pozorom to wcale nie taka prosta sprawa.
Klawisz powinien być wystarczająco szeroki, żeby zmieścił się na nim cały palec.
A jednocześnie wystarczająco wąski, żeby można było dosięgnąć kilku klawiszy naraz.
Dodatkowo chcielibyśmy, żeby wszystkie białe klawisze miały taką samą szerokość,
żeby wszystkie czarne klawisze miały taką samą szerokość,
żeby białe fragmenty klawiszy pomiędzy czarnymi klawiszami miały taką samą szerokość, która jest jednocześnie taka sama, jak szerokość wszystkich czarnych klawiszy.
To są wymagania nie do spełnienia.
Klawiatura idealna nie istnieje.
Na szczęście jeśli jesteśmy w stanie się pogodzić na niedokładności około 1mm, jesteśmy w stanie uzyskać klawiaturę, która co prawda nie jest idealna, ale jest wystarczająco dobra.
I tak nie jestem w stanie tego uciąć wystarczająco dokładnie, więc co tam.
No to teraz mogę wreszcie zabrać się za wycinanie.
Jeden po drugim wycinam klawisze, aż w końcu mam je wszystkie.
W przypadku czarnych muszę wyciąć dwa kawałki i skleić je ze sobą.
Jak już wszystko mamy wycięte, przychodzi czas na wywiercenie otworów.
Bardzo ważne, żeby były idealnie prostopadłe, inaczej wszystko będzie krzywe i do niczego.
Wywiercone, nawleczone i sprężynki założone.
Ale jeszcze czegoś mi tu brakuje.
Co z tego, że mogę sobie wcisnąć ruchomy klawisz, kiedy jego wciśniecie niczego nie zmienia na tym świecie?
Ja potrzebuję, żeby wciśnięty klawisz coś mi włączał, a puszczony wyłączał.
I co teraz?
I tutaj wchodzi mój kolejny genialny pomysł.
Biorę sobie sprężynki i montuję w dwóch równych rządkach pod klawiszami.
Biorę sobie miedziane prostokąciki i przykręcam od spodu do kazdego klawisza.
Tak, że jedno znajduje się dokładnie nad drugim.
I teraz taka blaszka czeka sobie niecierpliwie kilka milimetrów nad sprężynką,
a wystarczy, że wcisnę klawisz, a dotkną się i obwód elektryczny się zamyka.
I to rzeczywiście działa.
Ale jak to zrobiłem, że wszystkie klawisze są idealnie poziome?
To kolejny z moich wspaniałych pomysłów.
Po prostu w każdym klawiszu znajduje się malutki wkręcik, którego mogę złapać i obrócić w lewo lub w prawo regulując tym sposobem jego położenie.
Proste.
Gdy klawisze już działają, jak należy, potrzebny mi jeszcze jakiś mózg elektronowy, który przeczyta ich stan i zamieni na piękne dźwięki.
W tej roli idealnie sprawdzi się to cudo,
wyposażone w potężny procesor STM32, całą masę wejść i wyjść, które z jakiegoś powodu są ułożone w zupełnie losowej kolejniości,
i, co najważniejsze, które dostałem za darmo.
I rzeczywiście, spełnia oczekiwania.
Produkuje sygnały jak należy.
Można spróbować coś zagrać.
Wspaniale! Na tym etapie mam już właściwie zupełnie działający instrument.
Pozostaje tylko zapakować go w jakieś ładne pudełko.
A zatem powracam do roboty.
Podłoga, ściany, głośniki, trochę elektroniki,
wszystko się łączy.
To jest pralka.
A to - interfejs od pralki.
Wyświetlacz, przyciski i tak dalej.
Ja w tym momencie przejmuje to i używam jako istotnego elementu swojego instrumentu.
Zamiast prania będzie granie.
I zrobione. wygląda jakoś tak...
Teraz czas pokazać, co to potrafi.
Włączam i jest włączone.
Naciskam i gra. Puszczam - ne gra.
Pedał; naciskam, puszczam - gra dalej.
Mogę zagrać nawet to 12 dźwięków naraz. Przecież ja nawet tylu palców nie mam.
Jak dam tak, to jest wyżej.
A w tę stronę niżej
Głośniej, ciszej,
jaśniej, ciemniej,
kontrast,
mogę regulować, co tylko chcę.
Mogę wybrać kształt sygnału.
Mogę też regulować narastanie i opadanie amplitudy.
Gdy jakieś ustawienie wyjątkowo bardzo mi się spodoba mogę je sobie zapisać pod wybraną przez siebie nazwą.
Ładna nazwa.
Zapisane.
I teraz mogę w dowolnym momencie do niej wrócić.
No dobra, to zagraj coś ładnego.
Wygląda na to, że nie jestem jeszcze wystarczająco dobry w tym klikaniu palcami.
Tutaj potrzeba profesjonalisty, który wie, jak się obchodzić z klawiaturą.
I to jest właśnie to!
Ale to nie wszystko, bo w dzisiejszych czasach nawet komputery potrafią grać.
I ja teraz właśnie podłączam tutaj komputer, który będzie mówił, jakie dźwięki grać.
Oczywiście, to nie to samo i nigdy nie zastąpi człowieka,
ale potrafi zagrać parę ciekawych rzeczy, których ja nie potrafię, bo jest za dużo nut.
Tak jak tutaj:
To już wszystko, co miałem do powiedzenia.
Jeżeli poszukujesz bardziej konkretnego opisu,
niż ten mało poważny film,
to zapraszam: http://bicyclesonthemoon.info/klavirko
KONIEC